Garuda Muhurthaya-ගරුඩ මුහුර්තය

*** 2017 රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානය දිනූ විශිෂ්ටතම නවකතාව ***

සරණා ඈ නිහඬව බලා ඉනු දැක කීවේ ය. කපුරු මුඩේ දකුණු පසින් වූ දා පිළිස්සී අඟුරුවන්ව ඉතිරි වු දර ඉපල්, අහුලමින් දඬු වැට මුලට විසි කරමින් ටික වේලාවක් ගත කළාය. ඈ විටින් විට කරමින් සිටි කාරීය නවත්වා දඬු වැට ඔබ්බේ පෙනෙන මූකලානත්, අහසත් දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවා ය. ඒ හැම මාරුවක දී ම ඇගේ දෑස් මොහොතක් වේලා තමා වෙත ද යොමු වනු සරණාගේ කුහුල් ඇසට හසුවිණි. ඇයගේ පැවතුම අමුතු ය. සරණාට එය වැටහේ. ඔහු සෝදිසියෙන් කපුරු දෙස බලා හුන්නේ ය. ඈ හැඳ සිටි රෙදි කඩෙහි දෑත් පිස දමමින් ඉදිරියට ආවා ය. සරණා බලා සිටියේ ඈ කිසිවක් කියනු එහෙත් ඈ කුමක් තම ඇඟෙහි ගෑවී ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙති.හෝ ඇසුවේ නැත. ඇයගේ ගමන තම ඇඟේ නොගෑවී නවතින විට, ”මොක මේ?” යි ඔහුට ඇසුණේ ඉබේම ය. ඇගෙන් පිළිතුරක් නොලැබිණි. එහෙත් ඇගේ ඇස අමුතු විය.